chi scrìis a mesu a is ortus
o in su silèntziu de is nottis,
portais in manu una frori antica
chi no si podit mai lassai.
Cando unu de bois
narat una paràula in sardu,
su mundu si firmat po ascoltai:
est su sonu de is babbus,
est su fragu de is campanas
in mesu a is biddas.
Is versos chi nascint
de is cori de is poetas
sunt comenti acua pura:
bennint de profundidadi
e torrant a donai vida
a totu su chi paret stancu.
A nois, chi scrìimus
po no perdi su passu
de is annus passaus,
ci tocat una cosa sola:
manteneri accesu
su fogu de sa limba,
po fai chi su mundu
no si scordit mai
chini semus.
Poetas de su territoriu,
siat comenti bentu bonu:
passais e lassais arresu,
una memoria chi profumat
de terra, de mare,
de totu su chi est nostru.
🌾 Traduzione – “Ai poeti del territorio”
Poeti della mia terra,
che scrivete tra gli orti
o nel silenzio delle notti,
portate in mano un fiore antico
che non può essere mai abbandonato.
Quando uno di voi
pronuncia una parola in sardo,
il mondo si ferma per ascoltare:
è il suono dei nonni,
è il profumo delle campane
in mezzo ai paesi.
I versi che nascono
dal cuore dei poeti
sono come acqua pura:
vengono dalla profondità
e tornano a dare vita
a tutto ciò che sembra stanco.
A noi, che scriviamo
per non perdere il passo
degli anni passati,
tocca una sola cosa:
mantenere acceso
il fuoco della lingua,
per fare in modo che il mondo
non si dimentichi mai
chi siamo.
Poeti del territorio,
siate come vento buono:
passate e lasciate traccia,
una memoria che profuma
di terra, di mare,
di tutto ciò che è nostro.
Francesco Cau Podda
Racconto scritto il 05/09/2026 - 17:08Voto: | su 0 votanti |
Nessun commento è presente



